Het eerste artikel van Claim…
Hallo allemaal,
Ik mag m’n eerste stukje schrijven, vind ik leuk. Ik meen dat eerst de bedoeling was dat het redelijk anoniem zou gaan, niet met eigen naam, maar nu is die keus er wel. Ik zal me dan voorlopig ook redelijk beperkt voorstellen.
Ik ben een vrouw van 54, woon alleen en heb twee volwassen kinderen, uitwonend en m’n zoon is onlangs vader geworden van een wolk van een jongen. Ik werk thuis, ben kunstschilderes en schrijfster en vooral bij dat laatste, aan de computer werkend, was ik onafscheidelijk van m’n baal zware shag.
Echt letterlijk balen dus.
Ik wist dat ik zonder kon want ik had jaren niet gerookt, maar door omstandigheden (ja je moet toch wát de schuld geven) weer begonnen en rookte alweer ruim 10 jaar.
Toen het boek van Aytac mij onder de aandacht kwam, kreeg ik weer hoop en heb het gelijk besteld. Ik ontving het eind april 2008.
Ik had net een nieuw pakje shag gekocht en besloot die gewoon eerst op te maken, zoals ook werd aanbevolen. Ik herkende wel e.e.a. uit eerdere boeken die ik had gelezen, en waardoor ik ook destijds was gestopt, maar eenmaal opnieuw begonnen werken die teksten toch niet zo goed meer, de ‘kracht’ is er dan uit.
Ik had toevallig een vergadering en nam het boek mee om in de bus te lezen en ook, eenmaal aangekomen, nog wat te lezen voordat de vergadering begon.
Een man vroeg verbaasd wat ik zo aandachtig aan het lezen was. Oh, je wilt stoppen met roken? Maar dat wéét je dan toch, daar heb je dan toch geen boek voor nodig? Duidelijk een man die nog nooit gerookt had, dus.
Tja, als ik een spijker in de muur wil slaan kan ik dat wel wíllen, maar zonder hamer lukt me dat echt niet en dit boek geeft me die hamer. Bijna letterlijk want de stroom aan vervolgmailtjes van Aytac blijven overal op hameren.
Ik had die week ook de verjaardag van m’n zoon, heel gezellig, allemaal rokers. Deze keer drong het wel heel erg bewust tot me door hoe blauw de kamer werd. Ik kreeg hoofdpijn en wilde naar huis, maar dat kon niet want degeen die me naar huis zou brengen had daar nog helemaal geen zin in.
Dus je raadt het al…… het zag nou tóch al blauw van de rook en hoofdpijn had ik óók al, ik zou gaan stoppen dus die ene…… na de andere…..
oftewel ik heb nog nooit zoveel gerookt als op die avond. Het voordeel was dat ik me een misselijk gerookte bokking voelde en m’n shag zo goed als op was.
Eenmaal thuis, nog even aan de computer, wat mail bekijken en m’n laatste kruimeltjes shag. Bewust, had Aytac gezegd, dus heel bewust en niet op de automatische piloot, zoals de hele avond, heel bewust steeds dunnere shaggies gedraaid om die laatste maar zo lang mogelijk uit te stellen.
En toen was het op.
Ik zat met een leeg vloeitje te spelen, er was geen draadje shag meer om erin te stoppen. Ineens vroeg ik me af wat er zónder shag erin zou gebeuren.
Gewoon nieuwsgierig rolde ik het lege vloeitje op en stak het aan, eigenlijk in de veronderstelling dat het onmiddelijk helemaal in de fik zou vliegen. Dat viel wel mee, maar sjongejonge wat stónk het!
Nog nieuwsgieriger probeerde ik een haaltje en mensenkinderen wat was dát smerig!
Niet langer geur en smaak verhuld door de brandende shag,waar we zo aan gewend zijn geraakt, besefte ik dat je met sigaretten of shag roken, tegelijk ook dat smerige papier naar binnen zit te halen en je merkt het niet eens! Ik was blij en opgelucht dat het pakje schoon op was, al wist ik natuurlijk wel dat ik daar de volgende ochtend heel anders over zou kunnen denken.
Ik werd wakker en eerste gedachte was : shag is op, geen shag.
En gelijk kwam er een liedje in m’n hoofd, ‘ we all stand together ‘ van Paul McCartney. Ik herinnerde me dat daar ook een filmpje bij was en probeerde die beelden voor me te halen.
Het was iets met kikkers…. met nog steeds dat deuntje in m’n hoofd en inmiddels een beker koffie in m’n handen ging ik op de computer zoeken en vond hem:
http://www.youtube.com/watch?v=0auCDOERZyE
En gelijk voelde ik me niet meer alleen staan, met m’n lege pakje shag en inmiddels dus ook lege asbak en lege handen.
Ik zag Aytac als de dirigent staan en alle andere kikkers als de andere lezers van zijn boek.
Ik wist dat er op datzelfde moment veel andere mensen waren die, net als ik, op die zaterdagochtend ermee geconfronteerd werden dat ze de avond ervoor waren gestopt.
Ik bleef nog een poosje de muziek draaien en schreef het overal op: blij rookvrij sinds drie Mei!
Wordt vervolgd.
Claim.
