Deze e-mail is verzonden op maandag 1 december 2008:
Beste lezer,
Ik heb even zitten nadenken gisteren of ik je dit in deze e-mail
moest vertellen, maar ik doe het toch.
Weet je waarom?
Ik ben ervan overtuigd dat het verhaal wat ik je zo meteen ga
vertellen jouw manier van denken kan veranderen. Ik durf er
zelfs op te wedden.
WAARSCHUWING: Zorg ervoor dat NIEMAND je de komende
tien minuten kan storen. Niemand. Pak een kopje koffie, thee
of jouw favoriete drank bij de hand en zorg ervoor dat je in
de komende 10 minuten rustig op jouw gemak onderstaand
verhaal gaat lezen.
We keren terug naar zondag 28 juni 2008. Na bijna meer dan
een jaar geen workshops aangeboden te hebben, besloot ik
(eindelijk) om weer eens een workshop te gaan houden.
Dit keer organiseerde ik de workshop in Utrecht, maar nog
belangrijker was het aantal deelnemers die naar deze workshop
kwam om in 5 uren definitief te stoppen.
10 mensen?
20 mensen?
30 mensen?
Nee.
Je zit er naast!
In totaal hadden we die dag 35 deelnemers (waar ik uiteraard erg
trots op ben) en er waren zelfs 3 deelnemers die helemaal uit
België kwamen.
Ik herinner me nog heel goed dat een van de Belgische deelnemers
in totaal zo’n 4 uurtjes (!) moest gaan afreizen om deel te kunnen
nemen aan deze workshop.
Als je kijkt naar hoe laat we beginnen met de workshop (10 uur),
dan kom je er snel achter dat je behoorlijk vroeg uit jouw bed
moet gaan om op tijd aanwezig te zijn.
Er waren twee redenen (waar ik zelf achter ben gekomen door logisch
na te denken) waarom de workshop dit keer overvol was:
REDEN #1: ROOKVERBOD
Vanaf 1 juli 2008 mocht er nergens meer gerookt worden. Je weet
het wel, het rookverbod (waar sommigen bijzonder veel hekel aan
hebben).
Dus, dat was de eerste reden. Net voordat het rookverbod officieel
was, wilden nog bijzonder veel mensen hun allerlaatste sigaret op
gaan steken om vervolgens nooit meer een sigaret op te roken.
REDEN #2: 8,5 MAANDEN GELEDEN..
Een tweede (en vooral een reden wat voor veel mensen een
Belangrijke rol heeft gespeeld), was dat de laatste workshop die ik
had gehouden op 13 oktober 2007 was.
Dat is dus 8,5 maanden geleden!
Maar.. dit zijn niet de dingen die ik je echt wil vertellen in deze e-mail.
Ik wil je een indrukwekkend verhaal vertellen (als je op z’n minst de
tijd neemt om deze e-mail verder te lezen).
—————————————–
WAT ER NA DE PAUZE GEBEURDE…
—————————————–
Na de pauze hebben we altijd een dokter die persoon langskomt. Ja,
Je leest het goed. Een dokter!
Deze dokter gaat bij iedere deelnemer PERSOONLIJK langs en spreekt
iedere deelnemer ook persoonlijk aan. Wat er verder nog gebeurt doet
er niet aan toe, maar een ding gebeurt ALTIJD..
.. de emoties tijdens zo’n sessie lopen behoorlijk op!
En ook dit keer liepen de emoties behoorlijk op. Het klinkt misschien
Een beetje gek, maar zelfs een paar teamleden (die dus voor mij werken)
werden doodstil.. en wachtten af wat er nu allemaal gebeurde.
—————————————–
DIT HEBBEN WE VOOR HET EERST MEEGEMAAKT!
—————————————–
Onze dokter kwam dus op een gegeven moment bij een van de
deelnemers om haar te confronteren met het feit dat zij nog rookt.
Vanwege privacyredenen geef ik haar even een andere naam…
We noemen haar Larissa.
Oké, onze dokter staat nu recht tegenover Larissa.
Larissa kijkt met een verbaasd gezicht naar de dokter.
En andersom natuurlijk ook.
Onze “dokter” zegt na een minuut stilte het volgende tegen Larissa:
“Larissa.. als jij zo door blijft gaan, zul je longkanker krijgen.. je hebt
nu
nog een kans. Kijk wat je zelf belangrijk vind, stop met roken en zorg
ervoor dat je weer de oude Larissa wordt.. de Larissa die nog nooit aan
het roken is begonnen”.
Gevolg?
Ze barstte in huilen uit!
Het waren heftige momenten, geloof me.
Zodra jij ook in dezelfde zaal op dat moment zou zitten, is het
simpelweg ONMOGELIJK om er niet emotioneel van te worden.
Weet je waarom?
Tijdens de kennismakingsronde heeft Larissa niet alles aan ons verteld.
Iets wat heel belangrijk was, heeft ze voor zich gehouden.
Toen onze “dokter” met haar sprak (en de gehele groep naar hen keek
en hoorde wat er allemaal werd gezegd), zei Larissa het volgende..
IK HEB AL LONGKANKER, MAAR TOCH BEN IK HIERHEEN GEKOMEN
OM VOORGOED TE STOPPEN MET ROKEN!
Nu ik dit zit te schrijven, begin ik weer de kriebels te krijgen die ik
al op de workshop van toen had. Wat er allemaal gebeurde (nadat Larissa
zei dat ze al longkanker had) vertel ik je in de komende dagen, oke?
Houd jouw inbox dus in de gaten. Het kan zijn dat je morgen of
Woensdag het vervolgverhaal van me te horen krijgt.
Groeten,
Aytac Delen
http://www.StopNuMetRoken.com
P.S. Geloof me, wanneer je eenmaal leest wat er vervolgens allemaal
gebeurde, zal je emotioneel worden. Misschien zelfs heel erg emotioneel.
Indrukwekkend verhaal. Bijzonder, echt bijzonder. Daarom deel ik dit
verhaal met je. Houd dus jouw inbox morgen en overmorgen goed in
de gaten.

KLIK HIER om bovenstaand artikel in .PDF formaat te downloaden.