Het tweede artikel van Claim
Vreemd genoeg voelde ik me na de eerste schrik op die zaterdagochtend wel rustig en ook nieuwsgierig. Zou ik nou werkelijk doodgaan zonder shag?
Dat zou toch zo’n vaart niet lopen, in feite liep ik méér risico om dood te gaan mét shag dan zónder shag. Ik zou die middag even het dorp ingaan en had afgesproken met m’n dochter om een kop koffie te drinken op het terrasje van het Cafetaria daar.
Om er te komen moest ik door het park en daar mocht ik altijd graag even zitten, bij de fontein en bloemperken, wat lezen en…………… juist ja : een shaggie roken.
Ik had het geluk dat ik nét de nieuwe magazine van ‘Atelier’ binnen kreeg dus ik had wat interessants om mee te nemen.
Gek toch eigenlijk, hoe je bepaalde gebeurtenissen verbindt aan bepaalde artikelen, dat ik het ‘Atelier’ bij me had staat me nog vóór als de dag van gisteren, maar goed dat heb ik inmiddels ook begrepen uit het E-boek van Aytac over geheugentraining, ik heb het nog maar net maar vind het al heel interessant en ook wel herkenbaar.
Het was prachtig weer, lekker zonnetje en tja…wel wat vreemd zo zonder shag maar eigenlijk had ik er niet eens veel erg in. Spannender vond ik, of m’n dochter en nog een vriendin, beiden rokend, het zouden merken.
Nou zaten we er maar een half uurtje, maar nee, ze hadden niks in de gaten en stiekem was ik heel trots.
Een paar dagen later kwam m’n dochter op bezoek, ik ging haar van de trein halen en pas na een uur of drie zei ze ineens…. hee Ma………. heb ik jou nou nog helemaal niet zien roken?????
Nee, ja, dat klopt, je hebt me niet zien roken. Stomverbaasd maar ze vond het wel hartstikke goed, ze wilde zelf ook graag stoppen.
Later vertelde ze me dat haar verloofde zo ongeveer van z’n stoel was gerold : jóúw moeder gestopt???????????
Van anderen kreeg ik de ‘aanmoedigende’ waarschuwing: wacht maar, na een week of zes ga je voor de bijl.
Ik dacht jaja….. je bent gewoon jaloers!
Het viel me allemaal reuze mee en wellicht juist daardoor zag ik er een niet aankomen. Ik kreeg bezoek, mensen met grote problemen, verdriet, zaten shag te roken en voor ik er erg in had zat ik dapper méé te draaien en roken.
Het leek ineens weer de gewoonste zaak van de wereld. En het was inderdaad na een week of zes.
Zo zie je maar hoe een diepgewortelde gewoonte zomaar weer voor de deur kan staan.
Gelukkig zag ik dat de volgende dag wel in, nog een keer flink door het boek gebladerd en gewoon opnieuw begonnen. Maar oh oh wat voelde ik me een ezel!
Wordt vervolgd.
